สหรัฐฯ อยู่เบื้องหลังการปรับลดอัตราดอกเบี้ยมาก

ดอลลาร์สหรัฐ (USD) เป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของสหรัฐอเมริกา และเป็นสกุลเงิน 'โดยพฤตินัย' ของประเทศอื่น ๆ จำนวนมากที่มีการหมุนเวียนควบคู่ไปกับธนบัตรท้องถิ่น เป็นสกุลเงินที่มีการซื้อขายกันมากที่สุดในโลก โดยคิดเป็นสัดส่วนมากกว่า 88% ของมูลค่าการซื้อขายเงินตราต่างประเทศทั่วโลก หรือมีมูลค่าธุรกรรมเฉลี่ย 6.6 ล้านล้านดอลลาร์ต่อวัน ตามข้อมูลของปี 2022 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เงินดอลลาร์สหรัฐเข้ามาแทนที่เงินปอนด์อังกฤษในฐานะสกุลเงินสำรองของโลก ในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ เงินดอลลาร์สหรัฐได้รับการสนับสนุนจากทองคำ จนกระทั่งข้อตกลง Bretton Woods ในปี 1971 เมื่อมาตรฐานทองคำหมดสิ้นไป

ปัจจัยเดียวที่สำคัญที่สุดที่ส่งผลต่อมูลค่าของดอลลาร์สหรัฐคือนโยบายการเงิน ซึ่งกำหนดโดยธนาคารกลางสหรัฐ (Fed) เฟดมีหน้าที่สองประการ: เพื่อให้บรรลุเสถียรภาพด้านราคา (ควบคุมอัตราเงินเฟ้อ) และส่งเสริมการจ้างงานเต็มรูปแบบ เครื่องมือหลักในการบรรลุเป้าหมายทั้งสองนี้คือการปรับอัตราดอกเบี้ย เมื่อราคาสูงขึ้นเร็วเกินไปและอัตราเงินเฟ้อสูงกว่าเป้าหมาย 2% ของ Fed เฟดจะขึ้นอัตราดอกเบี้ยซึ่งจะช่วยให้ค่าเงิน USD เมื่ออัตราเงินเฟ้อลดลงต่ำกว่า 2% หรืออัตราการว่างงานสูงเกินไป Fed อาจลดอัตราดอกเบี้ยลง ซึ่งมีน้ำหนักต่อดอลลาร์

ในสถานการณ์ที่รุนแรง Federal Reserve ยังสามารถพิมพ์ดอลลาร์เพิ่มเติมและออกมาตรการผ่อนคลายเชิงปริมาณ (QE) ได้ QE เป็นกระบวนการที่ Fed เพิ่มการไหลเวียนของสินเชื่อในระบบการเงินที่ติดอยู่อย่างมาก เป็นมาตรการทางนโยบายที่ไม่ได้มาตรฐานซึ่งใช้เมื่อสินเชื่อหมดเนื่องจากธนาคารจะไม่ให้กู้ยืมระหว่างกัน (เพราะกลัวคู่สัญญาจะผิดนัดชำระหนี้) เป็นทางเลือกสุดท้ายเมื่อการลดอัตราดอกเบี้ยเพียงอย่างเดียวไม่น่าจะบรรลุผลที่จำเป็น เป็นอาวุธที่ Fed เลือกใช้ในการต่อสู้กับวิกฤติสินเชื่อที่เกิดขึ้นระหว่างวิกฤตการเงินครั้งใหญ่ในปี 2551 โดยเกี่ยวข้องกับการที่ Fed พิมพ์เงินดอลลาร์เพิ่มขึ้น และใช้เงินดังกล่าวซื้อพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ จากสถาบันการเงินเป็นส่วนใหญ่ QE มักจะทำให้เงินดอลลาร์สหรัฐอ่อนค่าลง

การกระชับเชิงปริมาณ (QT) เป็นกระบวนการย้อนกลับโดยที่ Federal Reserve หยุดซื้อพันธบัตรจากสถาบันการเงิน และไม่นำเงินต้นไปลงทุนใหม่จากพันธบัตรที่ถืออยู่เพื่อซื้อใหม่ โดยปกติจะเป็นค่าบวกสำหรับดอลลาร์สหรัฐ