คงจะทราบพาดหัวข่าวว่าหนี้สาธารณะอยู่ที่ประมาณ 140% ของ GDP แต่มีอีกหมายเลขหนึ่งที่น่าจดจำ นับตั้งแต่มีการนำเงินสกุลยูโรมาใช้ อิตาลีมีการขาดดุลหลักประจำปีเพียง 5 ครั้ง โดย 4 ครั้งเกิดขึ้นระหว่างปี 2020 ถึง 2023 ในระหว่างและทันทีหลังการระบาดของโควิด เมื่อมองไปข้างหน้า อิตาลียังคงอยู่ในเส้นทางการรวมทางการคลัง ข้อยกเว้นคือการผลักดันงบประมาณเล็กน้อยในปี 2570 ซึ่งสะท้อนถึงการใช้บางส่วนของมาตราการหลีกเลี่ยงระดับชาติสำหรับการใช้จ่ายด้านพลังงานและการป้องกันในช่วงปีการเลือกตั้งรัฐสภา
ประเทศที่ดำเนินการเกินดุลหลักมักมีปัญหาในการบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐานให้ทันสมัย ซึ่งเห็นได้ชัดเจนในอิตาลี อย่างไรก็ตาม กองทุนเพื่อการฟื้นฟูและการฟื้นตัวของยุโรปได้ช่วยพลิกสถานการณ์ โดยก่อให้เกิดคลื่นลูกใหม่ของการลงทุนที่มุ่งเน้นการปรับปรุงความปลอดภัยของสะพาน สะพานลอย และอุโมงค์ ตลอดจนโครงสร้างพื้นฐานทางรถไฟเพิ่มเติม นอกจากนี้ยังรวมถึงเครือข่ายไฟเบอร์และ 5G เช่น อินเทอร์เน็ตความเร็วสูงสำหรับโรงเรียน 10,000 แห่ง
แผนฟื้นฟูสนับสนุนแนวโน้มการเติบโตในสามแนวทาง ประการแรก ขนาดของการใช้จ่ายโดยตรงนั้นมีมากเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ โดยคิดเป็นเกือบ 11% ของ GDP ของอิตาลีในปี 2019 และแม้ว่าแผนอาจหมดอายุในปลายเดือนมิถุนายน แต่การลงทุนที่ได้รับทุนก็มีกำหนดที่จะดำเนินต่อไปในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ประการที่สอง โครงสร้างพื้นฐานที่สร้างขึ้นจากการลงทุนเหล่านั้นควรสนับสนุนการเติบโตที่มีศักยภาพของอิตาลี นอกเหนือจากการเพิ่มการใช้จ่ายเริ่มแรก ประการที่สาม ประโยชน์ที่ได้มีมากกว่าโครงสร้างพื้นฐาน แผนดังกล่าวยังสามารถยกระดับการเติบโตที่มีศักยภาพด้วยการปรับปรุงวิธีการใช้เงินทุนสาธารณะ และเสริมสร้างความสามารถของฝ่ายบริหารสาธารณะในการจัดการและส่งมอบโครงการ ภายในเดือนมิถุนายนปีนี้ จีนนำหน้าประเทศอื่นๆ ในการบรรลุเป้าหมายของแผนดังกล่าว โดยอยู่ที่ร้อยละ 72 เทียบกับร้อยละ 58 ซึ่งรวมถึงการปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม การบริหารราชการ การอนุญาตที่รวดเร็วขึ้น และกฎการแข่งขัน
