การหยุดโรงงานไฮโดรเจนของ Ørsted เน้นย้ำถึงความท้าทายของเชื้อเพลิงสังเคราะห์

แล้วเราจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี? เส้นทางสู่เชื้อเพลิงที่ยั่งยืนกำลังกลายเป็นอุปสรรคมากกว่าที่หลายคนคาดหวังไว้ ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นจริงในด้านการผลิตเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านความต้องการด้วยเช่นกัน ดังที่เดวิด คัลฮูน ซีอีโอของโบอิ้งได้ชี้แจงไว้อย่างชัดเจนว่า “ไม่มีวิธีราคาถูกในการลดการปล่อยคาร์บอนในอุตสาหกรรมการบิน”

บทเรียนสำคัญสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้องในการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจสุทธิเป็นศูนย์ก็คือ ความสามารถในการอยู่รอดทางเศรษฐกิจของกรณีทางธุรกิจมักถูกมองข้าม การมองข้ามนี้เกิดขึ้นในกลยุทธ์การเปลี่ยนผ่านมากมาย ทั้งในระดับภาคส่วนและองค์กร โดยทั่วไป แผนเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นไปอย่างราบรื่นและรวดเร็วจนถึงปี 2040 หรือ 2050 อย่างไรก็ตาม เส้นทางที่แท้จริงนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าวุ่นวายมากกว่าที่คาดไว้

บทเรียนอีกประการหนึ่งก็คือการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบเพื่ออนาคตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมยิ่งขึ้นเป็นกระบวนการหลายขั้นตอน

ขั้นแรกคือการคิดค้นเชื้อเพลิงทางเลือกที่สามารถทดแทนเชื้อเพลิงฟอสซิลได้ ภาคการขนส่งและการบินได้ผ่านขั้นตอนการพัฒนาและทดสอบเชื้อเพลิงที่ยั่งยืนมากขึ้นแล้ว

ขั้นที่สองเน้นที่การแนะนำโซลูชันเหล่านี้สู่ตลาด การยอมรับและให้รางวัลแก่บริษัทที่ประสบความสำเร็จ (ชื่นชมผู้ชนะ) ขณะเดียวกันก็จัดการกับบริษัทที่ล้าหลัง (ระบุชื่อและประณามบริษัทที่ล้าหลัง) จากมุมมองของเรา เป็นเรื่องน่ากังวลที่แม้แต่บริษัทชั้นนำ เช่น Ørsted ก็ยังดิ้นรนเพื่อเป็นผู้นำในขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงนี้

โชคดีที่มีบริษัทอย่าง Maersk ที่กำลังสร้างพันธมิตรอย่างแข็งขันเพื่อขยายการใช้เมทานอลและแอมโมเนียเป็นเชื้อเพลิง นอกจากนี้ คำสั่งซื้อเรือที่ใช้เชื้อเพลิงทั้งสองชนิดก่อนหน้านี้ก็เริ่มดำเนินการแล้ว ซึ่งถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงนี้