ชีวิตหลังการลาออกครั้งใหญ่: แรงจูงใจในการเปลี่ยนงานลดน้อยลง

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของการแพร่ระบาดของโควิดทำให้เกิดโอกาส เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในตลาดแรงงานทำให้คนงานมีโอกาสเคลื่อนย้ายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และมีโอกาสไต่ระดับค่าจ้าง

ดังที่ทราบกันดีว่าการลาออกครั้งใหญ่ทำให้มีพนักงานลาออกเป็นจำนวนมากเป็นประวัติการณ์ ทิ้งไว้ให้ได้รับโอกาสที่ดีกว่า เนื่องจากบริษัทต่างๆ ไม่สามารถจ้างพนักงานได้เร็วพอที่จะเติมเต็มตำแหน่งงานว่างที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโรค สถิติ 4.5 ล้านคนลาออกจากงานเพื่อทุ่งหญ้าสีเขียวในเดือนมีนาคม 2022

แต่นั่นกำลังเปลี่ยนแปลง

ระดับ “การลาออก” ซึ่งวัดโดยสำนักงานสถิติแรงงานหดตัวเกือบ 1 ใน 3 นับตั้งแต่แตะจุดสูงสุดในต้นปี 2565 ซึ่งเป็นช่วงที่ตำแหน่งงานว่างลดลงเกือบครึ่งหนึ่ง

ตัวชี้วัดหนึ่งช่วยบอกเล่าเรื่องราวเพิ่มเติม: ในช่วงเวลาเดียวกัน ความแตกต่างระหว่างการเพิ่มค่าจ้างเฉลี่ยต่อปีสำหรับผู้ที่อยู่ในงานเทียบกับผู้ที่ลาออกนั้นพังทลายลง โดยเพิ่มจากจุดสูงสุดที่ 8.4 เปอร์เซ็นต์ในเดือนเมษายน 2022 มาเป็น 1.9 เปอร์เซ็นต์ในเดือนมกราคม ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดนับตั้งแต่บริษัทประมวลผลบัญชีเงินเดือน ADP เริ่มติดตามข้อมูลในเดือนพฤศจิกายน 2020

เรียกมันว่า Big Stay หรือเป็นเพียงผลพลอยได้จากตลาดแรงงานที่มีการจ้างงานต่ำและมีไฟน้อย แต่เป็นแนวโน้มที่มีความสำคัญสำหรับคนงาน

“ตลาดแรงงานมีเสถียรภาพมาก มีการจ้างงานน้อยมาก มีการไล่ออกน้อยมาก” นีลา ริชาร์ดสัน หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของ ADP กล่าว “มันเป็นผลพลอยได้จากการระบาดใหญ่จากการที่ทุกอย่างอยู่บนดาดฟ้า”

การขาดอุปทานแรงงานและช่องว่างทักษะที่เป็นอันตรายเป็นเรื่องราวเมื่อเศรษฐกิจพยายามฟื้นตัวจากการขาดทุนมหาศาลที่เคยเห็นในช่วงช่วงต้นของโควิด คนงานและนายจ้างกำลังปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่ของการทำงานแบบผสมผสาน และบริษัทต่างๆ ก็ต้องการรับสมัครงานใหม่

เมื่อการลาออกครั้งใหญ่ถึงจุดสูงสุด มีตำแหน่งงานว่างมากกว่าสองตำแหน่งต่อคนงานแต่ละคนที่ BLS จัดว่าเป็นผู้ว่างงาน อย่างไรก็ตาม ลูกตุ้มนั้นเหวี่ยงกลับ และขณะนี้มีคนงานว่างมากกว่าช่องเปิด

อย่างไรก็ตาม การเลิกจ้างยังคงต่ำอยู่ สัปดาห์ที่แล้วมีการขอรับสวัสดิการว่างงานเบื้องต้นเพียง 206,000 ราย โดยค่าเฉลี่ยในระยะยาวอยู่ที่ 219,000 ราย ซึ่งสอดคล้องกับบรรทัดฐานในอดีตสำหรับตลาดแรงงานที่มีสุขภาพดี แม้ว่าการจ้างงานจะชะลอตัวลงอย่างมาก แต่อัตราการว่างงานอยู่ที่เพียง 4.3%

“หากคุณกระโดดร่มเข้าสู่ตลาดแรงงานในช่วงเวลาใดก็ตามของสหรัฐอเมริกา คุณจะพอใจกับสิ่งที่คุณพบเป็นส่วนใหญ่” ริชาร์ดสันกล่าว “การดำเนินการอยู่ในข้อมูลแบบละเอียด”

ตัวอย่างเช่น แนวโน้มการจ่ายเงินเป็นเรื่องแปลกสำหรับอุตสาหกรรมต่างๆ

ในอุตสาหกรรมสันทนาการและการบริการที่มีอัตราการหมุนเวียนสูงนั้น ค่าตอบแทนที่ได้รับจะดีกว่าสำหรับผู้หางาน โดยมีความแตกต่างที่ 2.5% อยู่ในความโปรดปรานของผู้พัก ตามข้อมูลของ ADP อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างซึ่งกำลังดิ้นรนกับอุปทานแรงงานในช่วงการปราบปรามการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายของสหรัฐฯ มีข้อได้เปรียบ 6.6 เปอร์เซ็นต์สำหรับผู้สับเปลี่ยน

แน่นอนว่าสิ่งจูงใจยังคงแข็งแกร่งสำหรับผู้เปลี่ยนเส้นทาง โดยมีการเติบโตของค่าจ้างต่อปีโดยเฉลี่ย 6.4% ในเดือนมกราคม ซึ่งสูงกว่า 4.5% สำหรับผู้พักอาศัย ตามข้อมูลของ ADP แต่ช่องว่างนั้นแคบลงและอาจปิดลงอีกเนื่องจากการเคลื่อนไหวของตลาดแรงงานในปัจจุบัน

แนวโน้มดังกล่าวมาพร้อมกับกลุ่มคนงานใหม่ๆ ที่รวบรวมโฆษณาหางานที่ต้องการ

การค้นหาเพิ่มขึ้น 31% ในเดือนมกราคมจากเดือนธันวาคม ในขณะที่ประกาศรับสมัครงานมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ตามข้อมูลจาก Indeed Hiring Lab

“ความเป็นจริงที่ผู้หางานต้องเผชิญในปี 2569 ก็คือจำนวนผู้ว่างงานเปิดรับลดลง และระยะเวลาการจ้างงานก็ยาวขึ้น” ลอรา อุลริช และสเนฮา ปูริ ผู้เชี่ยวชาญจากแท้จริงเขียนไว้ “ในขณะที่บางภาคส่วนยังคงเห็นการโพสต์ในระดับที่สูงขึ้น แต่สภาพแวดล้อมระดับมหภาคยังคงอยู่ในภาวะซบเซาของการจ้างงานต่ำและไฟต่ำในปี 2568”

แม้ว่าอัตราการว่างงานจะต่ำ แต่ริชาร์ดสันกล่าวว่าเธอกังวลกับ “การขาดความเคลื่อนไหวในตลาดแรงงาน” เนื่องจากการจ้างงานส่วนใหญ่อยู่ในอุตสาหกรรมการดูแลสุขภาพและการหมุนเวียนของพนักงานกำลังถดถอย

“ความจริงที่ว่ามันเป็นการจ้างงานต่ำและจ้างงานน้อย จริงๆ แล้วไม่ใช่สถานะที่ดีที่จะเข้ามา การเลิกจ้างมีความสำคัญต่อการเติบโตของผลิตภาพ” เธอกล่าว “คุณอยากเห็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดไปยังสถานที่ที่ความสามารถนั้นได้รับรางวัลมากที่สุด และหากเราอยู่ในช่วงเวลาที่มั่นคงจริงๆ นั่นหมายความว่าความสามารถนั้นไม่ได้ถูกเปลี่ยนตำแหน่งให้ใช้งานได้ดีที่สุด”