ทุกวันนี้ผู้ปกครองถามคำถามมากมายกับลูก และมักจะด้วยเหตุผลที่ถูกต้อง: พวกเขาต้องการให้ความเคารพและร่วมมือกัน
ฉันได้ยินพวกเขาขอความเห็นชอบในการตัดสินใจในแต่ละวัน (“มื้อเย็นนี้คุณอยากกินอะไร”) แกล้งทำเป็นคำถาม (“ฉันต้องบอกคุณกี่ครั้ง”) หรือเจรจาต่อรองเมื่อมีขอบเขตที่ชัดเจนจะดีกว่า (“จะเป็นอย่างไรถ้าเราอาบน้ำให้คุณก่อน แล้วค่อยดูรายการอื่น”)
คำถามสามารถช่วยสร้างการเชื่อมโยงและส่งเสริมการไตร่ตรองได้อย่างแน่นอน แต่คำถามเหล่านั้นมักจะส่งผลย้อนกลับโดยการสร้างความสับสนและการแย่งชิงอำนาจโดยไม่จำเป็น
ฉันทำงานร่วมกับครอบครัวมากกว่า 5,000 ครอบครัวในฐานะครูก่อนวัยเรียน ศาสตราจารย์ และผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็ก กฎง่ายๆ ที่น่าประหลาดใจที่ฉันกลับมาซ้ำแล้วซ้ำอีกคือ: พูดในสิ่งที่คุณหมายถึง
เมื่อคำถามไม่ใช่คำถามจริงๆ
เด็กไม่มีประสบการณ์หรือวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่จะชั่งน้ำหนักการตัดสินใจทุกครั้งหรือตัดสินใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พวกเขาต้องการความเป็นผู้นำที่ชัดเจนและมั่นใจ
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคำถามเชิงวาทศิลป์ “ทำไม” มักจะเพิ่มความอับอายหรือการป้องกันตัว แนวทางที่มีประสิทธิภาพมากกว่าคือการระบุสิ่งที่คุณต้องการพูด และสื่อสารอย่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา:
- แทน: “ทำไมฉันต้องถามคุณหลายครั้งด้วย!”
- พยายาม: “ฉันพูดซ้ำๆ บ่อยๆ ฉันรู้ว่ามันน่าหงุดหงิดสำหรับเราทั้งคู่ ตอนนี้ถึงเวลาต้องสวมรองเท้าแล้วออกไป”
- แทน: “ทำไมทำแบบนี้ตลอด!”
- พยายาม: “ฉันสังเกตเห็นว่ามันกลายเป็นรูปแบบไปแล้ว มันเป็นสิ่งที่เรากำลังจะร่วมกันทำ”
คุณเห็นความแตกต่างหรือไม่? แนวทางหนึ่งทำให้ความอับอายและการป้องกันเพิ่มมากขึ้น อีกฝ่ายเชิญชวนการทำงานเป็นทีม การไตร่ตรอง และการแก้ปัญหา
หลักการพูดในสิ่งที่คุณหมายถึง
หลักการพื้นฐานในการเลี้ยงดูบุตรประการหนึ่งของฉันคือสิ่งที่ฉันเรียกว่าหลักการพูดในสิ่งที่คุณหมายถึง ก่อนที่จะโต้ตอบ ให้ถามตัวเองว่า: จริงๆ แล้วฉันกำลังพยายามสื่อสารอะไร?
แล้วพูดว่า:
- แทน: “ตีพี่ทำไม!”
- พยายาม: “ตีพี่ไม่ได้หรอก ถึงโกรธก็ไม่ตี จะแสดงให้เขาเสียใจอีกได้ยังไง”
- แทน: “ทำไมห้องของคุณถึงรกขนาดนี้?”
- พยายาม: “ฉันเห็นของที่ไม่มีอยู่บนพื้นเยอะมาก มาทำความสะอาดด้วยกันสิ”
เด็กๆ ต้องการคำแนะนำมากกว่าการซักถาม และความชัดเจนมักจะมีประสิทธิภาพมากกว่าการซักถาม
งานง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องมีคำถาม
กับดักทั่วไปอีกประการหนึ่งคือการเปลี่ยนคำแนะนำง่ายๆ ให้กลายเป็นคำถาม พ่อแม่มักจะพูดประมาณว่า “Can you please put your shoe?” หรือ “หลังจากรายการนี้ก็ได้เวลานอนแล้ว โอเคไหม?”
พ่อแม่พยายามแสดงความเคารพและอ่อนโยน ซึ่งฉันเข้าใจ แต่เมื่องานที่ต่อรองไม่ได้ถูกมองว่าเป็นคำถาม เด็กๆ อาจสับสนว่างานนั้นเป็นทางเลือกจริงหรือไม่ หลังจากนั้น คุณ ถาม.
นี่เป็นการเปิดประตูสู่การแย่งชิงอำนาจโดยไม่จำเป็นและเป็นเด็กที่อาจตีความทุกสิ่งทุกอย่างว่าพร้อมสำหรับการเจรจา
ให้ลองใช้คำพูดที่สงบและตรงไปตรงมาแทน:
- “กรุณาใส่รองเท้าด้วย เราจะไปแล้ว”
- “อาหารเย็นพร้อมแล้ว กรุณาล้างมือด้วย”
- “ถึงเวลานอนแล้ว”
ความเป็นผู้นำที่ชัดเจนมักจะช่วยให้เด็กๆ รู้สึกสงบขึ้นและให้ความร่วมมือมากขึ้น
ใช้คำถามเพื่อเสริมพลัง ไม่ใช่ควบคุม
คำถามมีคุณค่าอย่างยิ่งเมื่อช่วยให้เด็กๆ ได้ไตร่ตรอง แก้ปัญหา แสดงออก และสร้างความมั่นใจและการตระหนักรู้ในตนเอง นี่คือบทสนทนาที่เราต้องการมากกว่านี้
เด็กๆ ไม่จำเป็นต้องมีคำถามไม่รู้จบเพื่อที่จะรู้สึกได้รับความเคารพ การถามคำถามน้อยลงหมายความว่าเรามีความตั้งใจมากขึ้นว่าเมื่อใดที่ต้องการความเป็นผู้นำ เมื่อใดที่การทำงานร่วมกันเหมาะสม และเมื่อใดที่บุตรหลานของคุณต้องการความชัดเจนแทนการเจรจา
เมื่อเวลาผ่านไป การเปลี่ยนแปลงในการสื่อสารเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในบ้านของคุณได้
ซิกกี โคเฮน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กและเป็นผู้เขียนหนังสือเล่มใหม่”คุณคือผู้ปกครอง” เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาการศึกษาและจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัย Pepperdine และปริญญาเอกสาขาปรัชญาจากมหาวิทยาลัย Northcentral เธอเป็นแม่ของลูกชายสามคนที่โตแล้ว และปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ Bay Area ซึ่งเธอมีสถานประกอบการส่วนตัว
ต้องการเป็นผู้นำด้วยความมั่นใจและนำสิ่งที่ดีที่สุดในทีมของคุณออกมาหรือไม่? เข้าร่วมหลักสูตรออนไลน์ใหม่ของ CNBC วิธีการเป็นผู้นำที่โดดเด่น. ผู้สอนที่เชี่ยวชาญแบ่งปันกลยุทธ์เชิงปฏิบัติเพื่อช่วยให้คุณสร้างความไว้วางใจ สื่อสารอย่างชัดเจน และกระตุ้นให้ผู้อื่นทำงานให้ดีที่สุด ลงทะเบียนวันนี้!
