Wall Street เตรียมพร้อมสำหรับการล่มสลายของสินเชื่อภาคเอกชน ความเสี่ยงกำลังเพิ่มขึ้น

การล่มสลายอย่างกะทันหันในฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วของบริษัทอเมริกันหลายบริษัทที่ได้รับการสนับสนุนจากสินเชื่อภาคเอกชน ได้ผลักดันให้กลุ่มสินเชื่อ Wall Street ที่เติบโตอย่างรวดเร็วและคลุมเครือกลายเป็นที่สนใจ

สินเชื่อส่วนบุคคลหรือที่เรียกว่าการให้กู้ยืมโดยตรงเป็นคำที่รับได้ทั้งหมดสำหรับการกู้ยืมที่ทำโดยสถาบันที่ไม่ใช่ธนาคาร แนวทางปฏิบัตินี้มีมานานหลายทศวรรษ แต่กลับได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นหลังจากกฎระเบียบหลังวิกฤตการเงินปี 2551 ได้กีดกันธนาคารต่างๆ จากการให้บริการผู้กู้ยืมที่มีความเสี่ยงสูง

การเติบโตดังกล่าว จาก 3.4 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2568 เป็นประมาณ 4.9 ล้านล้านดอลลาร์ภายในปี 2572 และการล้มละลายของบริษัทอุตสาหกรรมยานยนต์ในเดือนกันยายน Tricolor และ First Brands ได้กระตุ้นให้บุคคลสำคัญใน Wall Street บางคนสร้างความตื่นตระหนกเกี่ยวกับประเภทสินทรัพย์

เจพีมอร์แกน เชส Jamie Dimon ซีอีโอเตือนเมื่อเดือนตุลาคมว่าปัญหาด้านเครดิตแทบจะไม่สามารถแยกออกได้: “เมื่อคุณเห็นแมลงสาบตัวหนึ่ง อาจมีมากกว่านั้น” หนึ่งเดือนต่อมา Jeffrey Gundlach นักลงทุนพันธบัตรมหาเศรษฐีกล่าวหาผู้ให้กู้เอกชนว่าทำ “สินเชื่อขยะ” และคาดการณ์ว่าวิกฤตการณ์ทางการเงินครั้งต่อไปจะมาจากสินเชื่อภาคเอกชน

แม้ว่าความกลัวเกี่ยวกับสินเชื่อภาคเอกชนจะลดลงในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา เนื่องจากธนาคารไม่มีการล้มละลายหรือการสูญเสียที่โด่งดังมากนักที่เปิดเผยโดยธนาคาร แต่พวกเขาก็ยังไม่คลี่คลายลงอย่างสมบูรณ์

บริษัทที่มีการเชื่อมโยงกับประเภทสินทรัพย์มากที่สุด เช่น เมืองหลวงนกฮูกสีฟ้าเช่นเดียวกับยักษ์ใหญ่ด้านสินทรัพย์ทางเลือก แบล็คสโตน และ เคเคอาร์ยังคงซื้อขายต่ำกว่าระดับสูงสุดล่าสุดของพวกเขา

สินเชื่อภาคเอกชน “มีการควบคุมเล็กน้อย โปร่งใสน้อยกว่า ทึบแสง และเติบโตอย่างรวดเร็ว ซึ่งไม่ได้หมายความว่าจะมีปัญหาในระบบการเงินเสมอไป แต่เป็นเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับเงื่อนไขหนึ่ง” มาร์ก แซนดี หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของ Moody's Analytics กล่าวในการให้สัมภาษณ์

ตัวส่งเสริมสินเชื่อส่วนบุคคลเช่น อพอลโล ผู้ร่วมก่อตั้ง Marc Rowan กล่าวว่าการเพิ่มขึ้นของสินเชื่อภาคเอกชนได้กระตุ้นการเติบโตทางเศรษฐกิจของอเมริกาโดยการเติมเต็มช่องว่างที่ธนาคารทิ้งไว้ ให้ผลตอบแทนที่ดีแก่นักลงทุน และทำให้ระบบการเงินในวงกว้างมีความยืดหยุ่นมากขึ้น

นักลงทุนรายใหญ่ รวมถึงบริษัทบำนาญและบริษัทประกันภัยที่มีหนี้สินระยะยาวถูกมองว่าเป็นแหล่งเงินทุนที่ดีกว่าสำหรับสินเชื่อธุรกิจหลายปี มากกว่าธนาคารที่ได้รับเงินทุนจากเงินฝากระยะสั้น ซึ่งอาจทำได้ไม่แน่นอน ผู้ดำเนินการสินเชื่อเอกชนกล่าวกับ CNBC

แต่ความกังวลเกี่ยวกับสินเชื่อภาคเอกชนซึ่งมีแนวโน้มว่าจะมาจากคู่แข่งของภาคส่วนนี้ในเรื่องหนี้สาธารณะ เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เมื่อพิจารณาจากคุณลักษณะของมัน

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้จัดการสินทรัพย์ที่ให้สินเชื่อภาคเอกชนเป็นผู้ที่ให้ความสำคัญกับพวกเขา และพวกเขาสามารถมีแรงจูงใจที่จะชะลอการรับรู้ปัญหาที่อาจเกิดขึ้นของผู้กู้ยืมได้

“ดาบสองคมของสินเชื่อภาคเอกชน” คือการที่ผู้ให้กู้มี “แรงจูงใจที่แข็งแกร่งจริงๆ ในการติดตามปัญหา” ศาสตราจารย์ Elisabeth de Fontenay จาก Duke Law กล่าว

“แต่ในทำนองเดียวกัน … จริงๆ แล้วพวกเขามีแรงจูงใจให้พยายามปิดบังความเสี่ยง หากพวกเขาคิดหรือหวังว่าจะมีทางออกจากมันในหนทางข้างหน้า” เธอกล่าว

De Fontenay ผู้ศึกษาผลกระทบของหุ้นภาคเอกชนและหนี้ต่อบริษัทในอเมริกา กล่าวว่าความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของเธอก็คือ เป็นการยากที่จะทราบว่าผู้ให้กู้เอกชนระบุสถานะเงินกู้ของตนได้อย่างถูกต้องหรือไม่ เธอกล่าว

“นี่เป็นตลาดที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ และกำลังเข้าถึงธุรกิจต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ใช่ตลาดสาธารณะ” เธอกล่าว “เราไม่แน่ใจว่าการประเมินมูลค่านั้นถูกต้องหรือไม่”

ในการล่มสลายของบริษัทปรับปรุงบ้าน Renovo ในเดือนพฤศจิกายน แบล็คร็อค และผู้ให้กู้เอกชนรายอื่น ๆ ถือว่าหนี้ของตนมีมูลค่า 100 เซ็นต์ต่อดอลลาร์จนกระทั่งไม่นานก่อนที่จะลดเหลือศูนย์

คาดว่าการผิดนัดชำระหนี้ภาคเอกชนจะเพิ่มขึ้นในปีนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีสัญญาณของความเครียดในหมู่ผู้กู้ยืมที่มีความน่าเชื่อถือน้อย ตามรายงานของ Kroll Bond Rating Agency

และผู้กู้ยืมสินเชื่อภาคเอกชนต่างพึ่งพาตัวเลือกการชำระเงินในรูปแบบอื่นมากขึ้น เพื่อป้องกันการผิดนัดชำระหนี้ ตามข้อมูลของ Bloomberg ซึ่งอ้างถึงบริษัทประเมินมูลค่า Lincoln International และการวิเคราะห์ข้อมูลของบริษัทเอง

น่าแปลกที่แม้จะเป็นคู่แข่งกัน แต่ส่วนหนึ่งของการเติบโตของสินเชื่อภาคเอกชนได้รับการสนับสนุนจากธนาคารเอง

หลังจากธนาคารเพื่อการลงทุน เจฟเฟอรีส์เจพีมอร์แกน และ ที่ห้า สาม เปิดเผยการสูญเสียที่เกี่ยวข้องกับการล้มละลายของอุตสาหกรรมยานยนต์ในฤดูใบไม้ร่วง นักลงทุนได้เรียนรู้ขอบเขตของการให้กู้ยืมรูปแบบนี้ เงินให้กู้ยืมของธนาคารแก่สถาบันการเงินที่ไม่รับฝากหรือ NDFIs สูงถึง 1.14 ล้านล้านดอลลาร์ในปีที่แล้ว ตามข้อมูลของธนาคารกลางแห่งเซนต์หลุยส์

เมื่อวันที่ 13 มกราคม JPMorgan เปิดเผยเป็นครั้งแรกว่าการให้กู้ยืมแก่บริษัททางการเงินที่ไม่ใช่ธนาคาร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการนำเสนอผลประกอบการไตรมาสที่สี่ หมวดหมู่นี้เพิ่มขึ้นสามเท่าเป็นประมาณ 160 พันล้านดอลลาร์ในปี 2568 จากประมาณ 50 พันล้านดอลลาร์ในปี 2561

ขณะนี้ธนาคารต่างๆ “กลับมาอยู่ในเกมอีกครั้ง” เนื่องจากการยกเลิกกฎระเบียบภายใต้การบริหารของทรัมป์จะทำให้มีเงินทุนมากขึ้นสำหรับพวกเขาในการขยายสินเชื่อ Moody's Zandi กล่าว เมื่อรวมกับผู้เข้ามาใหม่ในสินเชื่อภาคเอกชนอาจนำไปสู่มาตรฐานการพิจารณาสินเชื่อที่ลดลงเขากล่าว

“ตอนนี้คุณเห็นการแข่งขันมากมายสำหรับการกู้ยืมประเภทเดียวกัน” แซนดีกล่าว “หากประวัติศาสตร์เป็นตัวชี้นำ นั่นก็เป็นเรื่องที่น่ากังวล … เพราะอาจเป็นข้อโต้แย้งถึงความอ่อนแอในการจัดจำหน่ายและท้ายที่สุดปัญหาสินเชื่อที่ใหญ่ขึ้นในอนาคต”

แม้ว่าทั้ง Zandi และ de Fontenay จะไม่กล่าวว่าพวกเขาเห็นว่าธุรกิจนี้กำลังจะล่มสลาย ในขณะที่สินเชื่อภาคเอกชนยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง ความสำคัญของสินเชื่อดังกล่าวต่อระบบการเงินของสหรัฐฯ ก็เช่นกัน

เมื่อธนาคารเผชิญกับความวุ่นวายเนื่องจากการกู้ยืมที่พวกเขาทำ มีแนวทางปฏิบัติด้านกฎระเบียบที่จัดตั้งขึ้น แต่ปัญหาในอนาคตในขอบเขตส่วนตัวอาจแก้ไขได้ยากกว่า ตามข้อมูลของ de Fontenay

“มันทำให้เกิดคำถามที่กว้างขึ้นจากมุมมองของความปลอดภัยและความถูกต้องของระบบโดยรวม” เดอฟองเตอเนย์กล่าว “เราจะรู้มากพอที่จะรู้ว่าเมื่อใดมีสัญญาณของปัญหาก่อนที่จะเกิดขึ้นจริง?”